پرواز اندیشه

amanat — Sun, 22 Nov 2009 19:43:36 GMT

هفته بسیج است هفته ای که یادآور رشادتها و از خودگذشتگی مردان بزرگ است مردانی که مردانه جان خود را برای حفظ ناموس دیگران به مسلخ عشق بردند و از وجودشان جز اندک خاکستری به جا نماند و همسنگران باز مانده اشان نیز جز بغضی در گلو ......

هفته بسیج است بسیجی که در ایام جنگ وقتی از عملیات باز می گشت مردم کوچه و بازار به او افتخار می کردند و از او تبرک می جستند برای شفای دردهاشان........

هفته بسیج است بسیجی که بعد از عملیات می گریست که چرا از خیل شهیدان عقب مانده و از فیض شهادت بی نصیب ......

هفته بسیج است بسیجی که فقط به دفاع فکر می کرد و نمی دانست روزی جنگ تمام خواهد شد و او زنده خواهد ماند و مشمول امتیازاتی خواهد شد.........

هفته بسیج است بسیجی که فکر نمی کرد روزی روزیخوار دولت می شود و گروه و تشویقی خواهد گرفت و.....

هفته بسیج است بسیجی که نمی دانست بعد از جنگ بسیجیانی پیدا خواهند شد که مزد ریاکاریشان را مطالبه خواهند کرد .....

واما :

امروز دوستی از دوستان شهرپیری دیدم مدت زیادی بود وی را ندیده بودم از مرحوم مهدیقلی رکوم یادی کردم رزمند ه ای که با کهولت سن به جبهه می آمد و می گفت نذر کرده ام آخر عمری در رکاب سربازان امام باشم تا از گناهانم کاسته شود و......

دوستم گفت : خدا بیامرز هر چند شیمیایی شده بود ولی هیچ چیز از دولت مطالبه نکرد تا اینکه دار فانی را وداع گفت ولی همسری پیر دارد که اکنون در خیمه ای فرسوده زندگی می کند .........من قول دادم پی گیری کنم شاید بتوانم خیمه ای برایش دست و پا کنم ........

هفته بسیج بر رهپویان طریق عشق مبارک باد

amanat — Sun, 25 Oct 2009 03:16:20 GMT

خبر جالبی دیدم که مادر سه کشته از کردهای ترکیه با مادر کشته شدگان ارتش ترکیه دیدار و روبوسی کرده تا زمینه صلح بین پ پ ک و دولت ترکیه فراهم نمایند و پیرو آن هم عبدالله اوجلان رهبر کردها از نیروهایش خواسته که از کمپ های کوهستانی به شهر برگشته سلاح های خود را به زمین بگذارند .

روزنه های امیدواری برای محدود شدن و عدم توسعه ارتش های جهان است!!!!!

امید می رود در آینده خشونت و جنگ جای خود را به صلح و دوستی بدهد !!!

خواه ناخواه در آینده ای هرچند دور فرهنگ دوستی و تفاهم جایگزین جنگ و خونریزی خواهد شد اما خوش به حال پیشروان این بلند اندیشی!!!!

amanat — Sun, 20 Sep 2009 21:22:47 GMT

مجیدی مجیدی چه گفت؟ رهبر انقلاب چه پاسخی دادند؟

" تبركا اينجا آمدم ... طعم روزهاي زيباي دفاع مقدس همه ما را دلتنگ ميكند... حال آن روزها من را دچار افسردگي مي كند.. هم اكنون بر ما چه مي گذرد...دوراني كه پر از شور و شعف بود. دوراني كه كسي زور نمي زد صف اول باشد ، نامش در تيتر اول باشد ، همه تلاش ميكردند مخفيانه كار بكنند، كسي نبيند كه چه كسي كفش شان را واكس ميزند ، مردمي كه نداشته شان را تقسيم ميكردند... براستي چه شد آن روزها ... آن روزهاي زيبايي كه اسم شان را بگذاريم روياهاي سرزمين من ، سرزمين ايران... انگار جنگ واقعي كه پر از كينه است الان دارد اتفاق مي افتد ... كسي آن موقع به كسي تهمت نميزد ، همديگر را متهم نميكرد .

حال چرا اينجوري است ... " مجيدي در اين لحظه ناگهان بغض كرد و با صدايي اشك آلود خطاب به آقا گفت :

آقا ما دلتنگ ايم . آقا من حالم خوب نيست .. كجا داريم ميرويم ...چرا به چنين روزيي افتاديم ... چكار مي كنيم ..." و سپس در آرامش ادامه داد " همه چي را داريم قطعه قطعه مي كنيم ... آن رشادتها كجا رفتند ... غرور ما را گرفته ... ماچيزي از خودمون نداريم هر چه داريم متعلق به شهداست و مرداني كه پايمردي كردند تا ما در عرصه هاي مختلف قدم برداريم .

قهرمان واقعي ما آنها هستند ... " و سپس دوباره با حالت بغض گفت "آقا من حالم خوب نيست ... حال خيلي از فيلمسازها خوب نيست ... خيلي از فيلمسازها امروز نيامدند و البته دليلش بي حرمتي نبود بلكه مايل بودند در موقعيتي مناسبترحضورتان بيايند و حرفهاشان را با آقا بزنند ... همه دارد از دست ميرود... داشته و نداشته هاي ما دارد از بين ميرود ...

چرا همديگر را متهم ميكنيم ... همه چي يكطرفه است... من همين جا اعلام ميكنم تلويزيون حق ندارد اصلا تصوير من را پخش كند. براي اينكه مجيدي را ميبرد در ليست سياه ... من هيچي ندارم . هرچي دارم از مردم و انقلاب است ...

اگر درايت و تدبيرخردمندانه شما نبود هر كاري ميخواستند ميكردند... من آن ليست را ديدم ... تلويزيون حق ندارد حتي در مديريت جديد هم حق ندارد تصوير من را پخش كند ... همه ضررها بخاطر اين است كه عصر خودمان را فراموش كرديم ...به يك وضع نامتعادلي رسيديم ، به يك وضع بي اخلاقي ، فضاي دروغ ، تهمت ... فيلمي كه من ساخته بودم سه بار اعلام كردم اين خانم هنرپيشه نيست اما سه بار در رسانه هاي رسمي اعلام كردند هنرپيشه است ... چرا به اينجا رسيديم .

بخاطر اينكه از ريشه ها جدا شديم ، تهي شديم ريشه هايي كه متعلق به ائمه معصومين است ... روز به روز از معنويت فاصله گرفتيم، به شعار زدگي محض رسيديم ، در آن دوران زيبا ما اينجوري نبوديم. اميدوارم به لطف پروردگار و خون شهدا و عزيزاني كه پشتوانه انقلاب بودند ما برگرديم به عصر خودمان ، به باورهاي عصر خودمان كه ايران سربلند و پر از اميد داشته باشيم"

پس از سخنان مجيدي در حالي كه سكوت جلسه را فرا گرفته بود آقا با آرامش و مهربانی مطالبي را بدين مضمون فرمودند " آقاي مجيدي بخاطر هنرمند بودنشان روح لطيف دارند و خيلي حساس هستند. من اين حرفها را قبلا هم از ايشان شنيده بودم و اشك ايشان را كه از خلوص بود ديده بودم... آن روزي كه روزهاي دفاع مقدس بود همان روزها هم همين جور دعواها بود ، خيال نكنيد نبود ، به حافظه مراجعه كنيد اين دعواها بود. خودم جبهه بودم وگاهي از تهران ميامدند نكاتي را مي گفتند بعد ديدم در سالهاي 63 64 65 هم بچه ها در كتاب خاطرات خود نيز به آنها اشاره ميكردند...آن موقع كنار آن بهشت، جهنمي بود الان هم كنار اين جهنمي كه شما حس ميكنيد بهشت هايي وجود دارد .

خاصيت هنرمند اين است كه آنچه را چشم معمولي نمي بيند ببيند ... خاصيت دل لطيف هنرمند اين است كه شامه حساس اش بوهاي بد را كه خيلي ها حس نميكنند حس كند و هشدار بدهد... اين رويه را كاملا تائيد ميكنم اين هشدار ها براي من دلنشين است

اما مراقب باشيد اين نگاه بد بينانه و تا حدودي واقعيانه شما را مايوس نكند ... توقع و انتظار از شما هنرمندان زياد است و بدانيد كه مي توانيد ..."

amanat — Mon, 07 Sep 2009 19:28:18 GMT

امروز هم جلسه تودیع و معارفه رئیس آموزش و پرورش بود که برای بنده خیلی عادی بود چون تعداد زیادی از دوستان طی سالیان گذشته در ادارات سایر شهرستانها چنین مراسمی براشون گذاشته بودند بویژه خودم که دو سال پیش خداحافظی کردم و مدیریت به جناب آقای مریخ سپرده شد در هر صورت همه جلسات اما و اگر هایی دارد ولی اما و اگر های جلسه امروز از جنسی دیگر بود . اما و اگرهایی که بنده و جناب آقای فرماندار برایمان خیلی روشن بود که ایشان در سخنانشان اشاره ای نمودند هر چند باز هم بنده راضی نبودم شرح ماجرا به همین اندک هم بیان شود چون آموزش و پرورش فرزند ماست و نباید بدست ما ذبح شود لیکن این موضوع را جراحی سرپایی قلمداد می کنیم.

اما مطلبی که انتظار بود جناب آقای فرماندار اظهار می داشتند ( شاید توقعی نابجا باشد) ولی چون بابی باز نمودند ارائه آن خالی از لطف نمی توانست باشد :

مدتها پیش از اینکه آقای خوشبخت فرماندار شوند بنده صحبتی کردم که مدت زیادی است من مدیر اداره هستم و هم خودم و هم فرهنگیان از یکنواختی خسته شده ایم دوست دارم عطای مدیریت به لقای بعضی دوستان ببخشم .

اما مدتی بعد که دگر دوستان از این ماجرا پی بردند کارهایی که ایشان(آقای فرماندار) امروز بیان کردند در سطح شهرستان و استان شاهد بودیم (نامه های کذایی) این موضوع بنده را که آماده رفتن بودم نگران می کرد لذا تجدید نظر کردم و قضیه گوسفند فروش یادم آمد:

پیری را بزی بود پیر و فرتوت ، که کم کم به روز پایانی عمرش نزدیک می شد پیر را در سر فکری افتاد که بهتر آن است این بز را به جلابی داده تا به بهایی در خور بفروشد لذا دلالی زبردست یافت و بز را به او سپرد . دگر روز پیر به بازار شد و صدائی شنید که بزی را وصف می کنند بسیار چالاک و فربه ، بزی چون آهو تیز پا و چون گاو شیرده در سال دو شکم دوقلو می زاید و.......

پیر سودای داشتن چنین بزی در سر افتاد و سراسیمه به دلال رسید چون به او رسید با بز فرتوت خویش مواجه شد چون چنین دید گفت بهتر آن باشد بزی با این اوصاف از آن خودم باشد لذا شاخ بز را از دلال گرفت و روانه خانه شد لیکن در راه بز به حال نزار و زار افتاد و ......

آری انصراف بنده باعث شد دوستان بیش از یک سال در تکاپوی رسیدن به ریاست!!! باشند غافل از اینکه اداره یک مدیر می خواهند نه کم و نه بیش!!!!!

چون به هدف رسیدند تازه دانستند که سرابی بیش نبوده است .

در هر صورت دستگاه تعلیم و تربیت باید دارای عظمت باشد و این مهم میسر نمی شود مگر در سایه شایسته سالاری و اهمیت دادن به قشر فرهیخته و اندیشمند .

اما در سایه تخریب جز دستگاهی نحیف و درمانده چیزی شاهد نخواهیم بود و نهایتا" ضرر و زیان آن متوجه فرهنگیان در ابتدا و در ثانی جامعه خواهد شد .

برای جناب آقای مریخ سربلندی و برای آقای افشاری مدیر جدید موفقیت و بهروزی آرزومندم.

amanat — Thu, 30 Jul 2009 16:50:07 GMT

روایت قالیباف از هم صحبت آرام در یک مراسم افتتاحیه

محو تماشای او بودم. خداحافظی کرد و پیاده شد. با نگاهم تعقیبش کردم. دیدم رفت و گاری اش را برداشت. یادم آمد اسمش را هم نپرسیده ام! ولی عجب آدمی بود. مثل گوهری بود در این زمانه ای که صداقت ، سلامت و توکل کیمیا شده است.

محمد باقر قالیباف در وبلاگ خود به دیدارش با یکی از شهروندان تهرانی می پردازد:

هفته قبل مراسم افتتاح خط جدید اتوبوس های تندرو بود. بعد از مراسم افتتاح با چند نفر از دوستان شهرداری سوار یکی از اتوبوس ها شدیم تا درکنارمردم یک بار کل خط را بازدید کنیم. در یکی از ایستگاهها پیرمردی هفتاد و چند ساله سوار اتوبوس شد.اتفاقاً در کنارم نشست و در کمال تعجب دیدم برخلاف دیگر مسافران به سلامی بسنده کرد.
اول احساس کردم که من را نشناخته است.خوشحال شدم. فرصت را مناسب دیدم تا بتوانم بعداز مدت ها بدون غل و غش و تعارفات و چند رنگی هایی زمانه، با او به صحبت بنشینم و از خلوص اش بهره ببرم.
سئوال کردم: پدر جان چه کاره ای؟
گفت : حمالم!
از صراحت لهجه اش جا خوردم! ادامه داد : در بازار با گاری بار جابجا می کنم.
گفتم : اوضاعت خوب است؟ راضی هستی؟
گفت : شکر خدا راضیم. روزی ده، پانزده هزار تومان درآمد دارم.
دیگر سر صحبت باز شده بود. در میان صحبت چند نفری آمدند و نامه دادند. احساس کردم به این مصاحبت نیاز دارم و دارد از دستم می رود. هرچه با پیرمرد بیشتر صحبت می کردم به اخلاصش بیشتر پی می بردم.همسرش 2، 3 ماه پیش فوت کرده بود و حالا تنهاست.
چند نفر از دوستان شهرداری که در کنارم بودند؛ با خنده گفتند: این پیرمرد حتماً نمی داند پیش چه کسی نشسته است؟ و گرنه درخواستی مطرح می کرد.
نگاهش کردم. از صحبت هایش فهمیده بودم که من را شناخته است، دیدم لبخندی از سر آرامش و رضایت و یا به طعنه به آنها زد و سرش را پایین انداخت. محترمانه گفتم اگر درخواستی دارد مطرح کند.
گفت : من از زندگیم خیلی راضیم، روزی ما هم دست خداست. تا به حال بیشتر از آنکه فکر می کردم خدا به من لطف کرده. احتیاجی هم ندارم.
واقعاً به حال او غبطه خوردم.
دوباره افرادی که متوجه صحبت های او نبودند زمزمه می کردند که این پیرمرد حواس پرتی است، نکند یادش برود که کجا پیاده شود. خیلی وقت است اینجا نشسته است.
نمی دانم! شاید وجود آن پیرمرد جلوی حرفها و کارهای آنها را گرفته بود و یا اذیتشان می کرد.
ناگهان پیرمرد گفت : نترسید من ایستگاه بعد پیاده می شوم.
محو تماشای او بودم. خداحافظی کرد و پیاده شد. با نگاهم تعقیبش کردم. دیدم رفت و گاری اش را برداشت. یادم آمد اسمش را هم نپرسیده ام! ولی عجب آدمی بود. مثل گوهری بود در این زمانه ای که صداقت ، سلامت و توکل کیمیا شده است. کیمیایی که زنده کننده و حیات بخش جامعه است. «ومن یتوکل علی الله فهو حسبه» هر كس بر خدا توكّل كند، خداوندكفايت امرش را مى‏كند.

amanat — Fri, 26 Jun 2009 17:39:21 GMT

می‌تراود مهتاب
می‌درخشد شب‌تاب

....

نازک‌آرای تن ساق گلی
که به جانش کشتم
و به جان دادمش آب
ای دریغا ! به برم می‌شکند

زنده یاد نیما

amanat — Sat, 13 Jun 2009 12:25:18 GMT

انتخابات به پایان رسید و نتیجه باید تغییراتی در زندگی مردم ایجاد نماید و تصحیحی در رفتار و منش کارگزاران نظام. اینکه برایند انتخابات انتخاب یک نفر می باشد شکی نیست حال چه این فرد جدید باشد چه آقای احمدی نژاد ، مردم که بصورت بی سابقه در عرصه حضور یافتند بدنبال تغییری هستند که باید در روشها و سیاستگذاریها در آینده شاهد باشیم طبعا" مردم با حلقه های پایینی دولت در ارتباط می باشند و برای نتیجه بخشی این حضور نیاز به تصحیح نقاط ضعف گذشته و تقویت نقاط قوت می باشد

به امید سربلندی مردم با ایرانی سربلند

amanat — Wed, 27 May 2009 08:44:18 GMT

هر گل که بیشتر به بوستان می دهد صفا

گلچین روزگار امانش نمی دهد

سالهای اول دفاع مقدس بود نوجوانی ده ، دوازده ساله به سپاه آمد و اصرار داشت که می خواد بره جبهه ، فرمانده سپاه موافق نبود و می گفت : بچه جان کوچک هستی و اعزام تو ممکن نیست .ولی نوجوان مصر بود و از توانایی هاش و زرنگیش می گفت . هرچه اصرار کرد نتیجه نداد که بغض نوجوان ترکید......

چند مدت بعد تو جبهه بودم دیدم همون نوجوون با شوق و طراوتی خاصی صدایم زد و گفت من آمدم.

بلی نوجوون کسی نبود جز غلام رسواد که بعد فامیلی خود را به کمالی نیا تغییر داد .

از آن روز به بعد واقعا" ثابت کرد که زرنگ است و یه سر و گردن از دیگران بلندتر است ، بی ریا و خوش اخلاق ، دلسوز و مهربان ، در مراسم مختلف واقعا" پایه بود در جشن ها و شادیها در مراسم غم و اندوه ، همه جا و و هر زمان حضوری سرسبز داشت .

حالا همون نوجوون تبدیل شده بود به تکیه گاهی برای اقوام و دوستان ، هر جا باری روی زمین بود ِخبر می شد و خود را می رساند تا گوشه ای در دست داشته باشد . خنده هاش همیشگی بود ربطی به زمان خاصی نداشت در سختی ها لبخند بر لبش جاری بود و نگاهش مهربانی را می آموخت .

مرداد ماه سال گذشته مسافرت بودم دمدمای ظهربود موبایلم زنگ خورد ، صدای طرف گرفته بود و گفت غلام کمالی نیا رحمت خدا رفته است > جوابش نتونستم بدهم و می خواستم خبر پنهان کنم که اطرافیانم از چهره ام مشکوک شدند ناچارا" گفتم چنین حادثه ای رخ داده است . بغض همه طغیان کرد افسوس و دریغ .

خبر باور کردنی نبود دوباره تماس گرفتم اشتباه شده بود بلی کاظم برادر غلام به دیار حق شتافته بود در هر صورت خبر تاسف باری بود .

تا اینکه دو سه روز قبل باز موبایلم زنگ خورد هر چند از صدای این موبایل متنفرم چاره ای نیست گوشی که برداشتم طرف گفت تونل ریزش کرده و غلام شهید شده به همین راحتی .

بلی اکنون مائیم و یک سئوال بی جواب: حکمت خداوند چه می تواند باشد که گلهای خوش عطر تر زودتر پرپر می شوند؟ خدا را شاکریم اکنون فرزند شهید رشیدتر از زمانی است که پدرش به جبهه ها عزیمت کرد.

راستی به انتخابات هم نزدیکیم ، همیشه تو چنین مواقعی همدیگر که می دیدیم با لبخندش می گفت : اینبار با کدومیم ؟ .............می گفت پایه ام و کارت نباشد!

امروز دوستی زنگ زد و گفت تو مراسم شهید برای یکی از کاندیدها تبلیغ شده و تعدادی از افراد ناراحت شده اند . گفتم مشکلی نیست !

ولی نمی دانم روح شهید از این بابت خوشحال می شود یاناراحت .......؟؟؟؟؟؟

او که دوستان همسنگرش رها نمی کرد. حتی اگر فرمانده هم نظر خاصی القا می کرد.

بر فرس تندرو هر که تو را دید گفت :

برگ گل سرخ را باد کجا می برد

دوستدار شهید امانت

عیدتان مبارک

amanat — Thu, 19 Mar 2009 18:34:18 GMT

جمعه با دوستان

amanat — Sun, 15 Mar 2009 12:07:20 GMT

روز جمعه 23-12-87 چند نفر از دوستان تلفنی گفتند هر جا بایستی در رابطه با انتخابات ،همراه شماییم ،یکی از دوستان می گفت بازنشست شده و هیچ انتظاری ندارد ولی دوست دارد بهتر از گذشته تو صحنه باشد ، دگر دوستی حضوری به بنده گفتند که جریانات شهرستان را رها نموده و در کلان ببین که اصولگرایان چه راهی طی می کنند ! که بنده عرض نمودم : دست ما کوتاه و خرما بر نخیل!! ولی از قدیم گفته اند :مشت نمونه خروار است!

فقط یه کم بیراهه رفتم و عرض کردم : انتصاب فرد میلیاردی نه تنها با سیره شهید رجایی همخوانی ندارد بلکه سو، تفاهماتی هم به دنبال دارد ! و من با خودم نمی توانم کنار بیایم و وجدانم قانع کنم که با ادامه این مسیر روح شهدا از ما راضی است لذا بگذار تا در حال خودمان باشیم اگر بال نیستیم لااقل وبال نباشیم!!!

دوستی زنگ زدند و محبت نمودند و گفتند می خواهیم با دو سه نفر از دوستان حضورا" شما را ببینیم ! خوشحال شدم و گفتم کمافی السابق در ب خیمه عشایری بنده (منزل)به روی شما باز است و افتخار می کنم چایی داغی با هم بنوشیم . بنا شد ساعت 8/30 شب در خدمتشان باشم . یه کم دیرتر از موعد مقرر تشریف آوردند .

تا ساعت 11/30 شب با هم صحبت نمودیم . برایم خیلی جالب بود هر سه نفر میهمانان که خوشبختانه شغل آزاد داشتند از بینش سیاسی، اجتماعی خوبی برخوردار بودند کلماتی که اظهار می شد دلنشین بود : خرد جمعی ، حاصل مشارکت وتصمیم جمعی ، محکومیت انحصار طلبی ، سکولاریسم و....

خیلی برایم دلنشین بود این صحبت ها ارمغان انقلابی است که شهدا و امام برایمان به میراث نهاده اند . ممکن است خدای ناکرده روزی این گفتمان رو به زوال بگذارد؟

صحبتی از دوستان مرا نگران کرد و چنین می گفت: یکی از کسانی که به دنبال رای می باشد گفته که قبیله شما با ما همراه بوده و آرایمان در یک سبد ریخته می شده و در استان هم چنین تلقی دارند که ماها حتما" بر خلاف گروه دیگر اقدام می نماییم و به کاندید خاص رای می دهیم!!!!! لذا باید همراه باشیم!!!!

ایشان فرمودند که در جواب گفتم: در اشتباهید دوران استفاده ابزاری از ما به سر آمده است و سران استانی شما هم در اشتباهند در هر جمعی و خانواده ای امروز فرد مومن داریم در برابرش سکولار هم داریم ، در یک خانواده هم اصلاح طلب و هم اصولگرا! وجود دارد، شما با چه منطقی می خواهید ار ابزار کهنه قوم گرایی استفاده نموده تا چند تا رای دست و پا نمایید؟؟؟؟!!!!!!

خوشحال شدم از این استدلال و منطق و از این تیز هوشی ، در عین حال ایشان نگران بود که مبادا افراد فرصت طلب و خزنده بخواهند از روشهای نامطلوب استفاده نمایند و نگذارند جامعه بصورت طبیعی روند بالندگی خودش را ادامه دهد که این نگرانی هم ستودنی است مخصوصا" وقتی از زبان کسی بشنوی که هیچ توقع شخصی هم ندارد و صرفا" اعتلا و پیشرفت جامعه دنبال می نماید و نگران است که افراد ریایی خودشان را مذهبی جلوه داده باعث فریب شوند.

در هر صورت مردم قاضیان خوب و موثری هستند اگر بتوانیم آب را گلی کنیم و ماهی را بگیریم ولی هزینه و به قول خودمان تاوانی بعد از آن خواهیم پرداخت که بسیار سنگین خواهد بود هر چند خود را به کر و کوری بزنیم.

گوش کن می شنوی !!

آری فریاد تاریخ بلند است که فریاد می زند:

راستی ماناست

و کژی در هر لباسی محکوم به فنا......